"Phänomenologie" bezeichnet eine an der Jahrhundertwende in der Philosophie zum Durchbruch gekommene neuartige deskriptive Methode und eine aus ihr hervorgegangene apriorische Wissenschaft, welche dazu bestimmt ist, das prinzipielle Organon für eine streng wissenschaftliche Philosophie zu liefern

Edmund Husserl

facebook twitter google+ ug

Czytanie Patocki -...

Polskie Towarzystwo Fenomenologiczne we współpracy z Instytutem Filozofii i Socjologii PAN...

czytaj dalej

CFP - History,...

The Polish Phenomenological Association announces a Call for Papers for THE XVII ANNUAL CONFERENCE OF THE...

czytaj dalej

Seminarium o...

Polskie Towarzystwo Fenomenologiczne zaprasza na najbliższe seminarium z cyklu „Perspektywy...

czytaj dalej
28 Grudzień 2014

Publikacja dwunastego tomu Fenomenologii

Kolejny, dwunasty tom „Fenomenologii”, opublikowany dzięki wsparciu Uniwersytetu Gdańskiego, został w całości poświęcony tematowi „Jedna czy wiele fenomenologii?” We wstępie do tego numeru można przeczytać:

„Artykuły zebrane w przedkładanym Czytelnikowi tomie «Fenomenologii» są efektem rozważań nad zagadnieniem, z którym ruch fenomenologiczny mierzy się od początków swego istnienia, a mianowicie są one próbą rozwiązania problemu jedności, resp. wielości filozofii fenomenologicznej. Bez wątpienia problem ten jest złożony, dotyczy bowiem samej istoty fenomenologii rozumianej jako maksymalistyczny projekt filozoficzny. Czy jednak rzeczywiście fenomenologię można rozumieć wyłącznie lub przede wszystkim jako projekt, który wysuwa maksymalistyczne roszczenia do stania się nauką, dodajmy – jedyną autentyczną nauką? Czy istnieje jeden powszechnie akceptowany zbiór cech takiej filozofii? Co więcej, czy istnieje jakaś differentia specifica, która odróżnia «styl» myślenia fenomenologicznego od, dajmy na to, neokantyzmu, filozofii życia, egzystencjalizmu lub filozofii analitycznej? Jakimi kryteriami dysponujemy, aby móc precyzyjnie i jednoznacznie określić daną propozycję filozofowania jako fenomenologię? Czy w ogóle istnieją, a jeżeli tak to jakie, kryteria oceny poprawnie lub niepoprawnie uprawianej filozofii fenomenologicznej? Nawet jeżeli przystaniemy na minimalistyczne rozumienie fenomenologii jako przedteoretycznego opisu tego, co się jawi i jak się przejawia, czyli fenomenów właśnie, można pytać, co decyduje o uznaniu danego opisu za adekwatny, a innego za nieadekwatny? Być może takie normy w ogóle nie istnieją i to z czym mamy do czynienia w ponad jedenaście dekad od pierwszych prób określenia tego, czym jest fenomenologia to pluralizm niesprowadzalnych do siebie wielu filozofii fenomenologicznych? Wszystkie te problemy wyraża krótkie pytanie: jedna czy wiele fenomenologii?”

Najnowszy numer „Fenomenologii” zawiera następujące rozprawy:

Rochus Sowa: „Episodische und nicht-episodische Intentionalität. Zur konstitutiven Funktion der epistemischen Habitualitäten des Wissens und Glaubens bei Edmund Husserl“

Włodzimierz Lorenc:  „Fenomenologia jako filozofia skończoności i jako filozofia absolutu”

Andrzej Zalewski: „Możliwość krytycznej fenomenologii filozofii”

Wojciech Żełaniec: “On the non-paradoxality of the Veridic”

Kinga Kiwała: „Fenomenologia i muzyka. Interpretacja Symfonii «Kopernikowskiej» Henryka Mikołaja Góreckiego w świetle koncepcji Ingardena i Stróżewskiego”

Andrzej Przyłębski: „Jedna czy wiele fenomenologii? Casus filozofii hermeneutycznej”

Krystyna Bembennek: „Ricoeur wobec fenomenologii Husserla – ku fenomenologii hermeneutycznej”

Marek Maciejczak: „Edmund Husserl i Maurice Merleau-Ponty. O powodach przekształcenia analizy intencjonalnej w analizę”

Tomasz Kąkol: „Spór o istnienie świata rozniecony na nowo? Idee I Husserla a (możliwa) przyszłość fenomenologii”

Michał Piekarski: „Jaką fenomenologią była fenomenologia Ludwiga Wittgensteina?”

Piotr Martin: „Malarski traktat o wyobraźni: «Tworzący się krajobraz» Jerzego Tchórzewskiego. Uwagi bardziej niż wstępne”.

Powrót do archiwum